Barbara Wysoczańska

00:00:01:

00:00:14: Dzień dobry, dobry wieczór.

00:00:15: Witam Państwa serdecznie w programie Super Mocne i dziś w studiu Radia Poznań mam ogromną przyjemność powitać pisarkę Barbary Wysoczańską.

00:00:24: Dzień dobry, dobry wieczór!

00:00:25: Dzieść dobry, witam bardzo serdecznie Radio Słuchaczy, Radia Poznań.

00:00:29: No i zaczynamy od razu od konkretu... ...dwa tysiące dwudziesty pierwszy rok debiut.

00:00:34: Co to był za debiód?

00:00:36: Książka narzeczona nazisty.

00:00:38: można powiedzieć że rozbiła bank I trochę rozmontowała system.

00:00:45: Czy rozmontowała system?

00:00:46: No co już nie wiem, ale na pewno rozbiła bank w moim życiu osobistym.

00:00:50: To było coś absolutnie wyjątkowego kiedy ja przygotowywałam się do pisania tej powieści i kiedy już ją napisałam... Kiedy tak naprawdę zastanawiałam się, czy ktokolwiek tą powieść w ogóle będzie chciał wydać?

00:01:04: Czy się zainteresuje tą książką.

00:01:07: To oczywiście nie miałam pojęcia... Miała

00:01:09: pani takie wątpliwości?

00:01:11: Ja

00:01:11: miałam mnóstwo wątpliwości!

00:01:12: Tak naprawdę jedyne o czym marzyłam to tylko o tym żeby tę książkę zobaczyć na półce i to już nawet nie gdzieś tam w księgarniach tylko u siebie tak naprawdę w domu w mojej osobistej biblioteczce.

00:01:24: ja nie miałem jakichś wygórowanych marzeń ani ambicji jeżeli chodziło o tą książkę Debiut, to była pierwsza powieść.

00:01:31: No

00:01:31: właśnie chciałam jeszcze do tego nawiązać.

00:01:33: Tak

00:01:34: więc marzeniem

00:01:35: cedwadzieścia jeden czyli można powiedzieć że całkiem niedawno pani zadebiutowała?

00:01:39: Całkiem niedawno tak ponad cztery lata temu.

00:01:42: w przyszłym roku będzie pięciolecie od mojego debiuto natomiast co się tą książką.

00:01:47: wydarzyło wokół tej książki?

00:01:49: To jak bardzo ona gdzieś tam spodobała się czytelnikom Jak dużo ludzi w ogóle sięgnęło po tę powieźć a pamiętajmy że to był debut.

00:01:57: Więc nie jest takie oczywiste że czternicy się sięgają po powieści debiutantów.

00:02:02: Było to coś niesamowitego i zresztą nadal jest, bo ta książka wciąż się czyta, wcięż się podoba.

00:02:09: I ona ma dla mnie osobiście ogromne znaczenie.

00:02:12: Rok dwa tysiące dwudziesty pierwszy i to właśnie książka narzeczona nazisty została książką roku dwa tysięcy dwadzieścia jeden według portalu lubimy czytać pl.

00:02:22: więc te wszystkie wątpliwości wtedy się rozwiały

00:02:26: tak?

00:02:26: To tak naprawdę był moment kiedy ja zrozumiałam i uświadomiłam sobie że ta książka naprawdę odniosła sukces.

00:02:34: Oczywiście gdzieś tam docierały do mnie informacje z wydawnictwa, że ta księżka się podoba, że mnóstwo ludzi po nią sięga, że ona się świetnie sprzedaje!

00:02:44: Ale ja jakoś tak, jakby to nie docierało do mnie.

00:02:47: Ja po prostu nie mogłam w to uwierzyć!

00:02:49: Dopiero kiedy otrzymałam tą nagrodę z portalu Lubimy czytać... Kiedy okazało się że rzeczywiście czytelnicy na nią zagłosowali Wówczas do mnie dotarło, że ta książka rzeczywiście odniosła sukces.

00:03:03: No dla mnie osobiście to jest coś niesamowitego bo to odmieniło kompletnie Całe moje życie i spełniło moje marzenie.

00:03:10: Ja zawsze marzyłam o tym żeby pisać.

00:03:11: A jak długo pani pisała właśnie tę książkę?

00:03:14: Tą książkę pisałam dość długo, dlatego że ja ją pisałem ponad trzy lata.

00:03:19: Ale to nie wynikało z tego, że nie miałam na nią pomysłu.

00:03:21: Ja po prostu zwyczajnie nie miałem na niom czasu.

00:03:26: pracując na etacie mając dwoje małych dzieci wiemy jak wygląda życie codzienne kobiety.

00:03:33: tak więc ja sobie gdzieś tam wynajdywałam momenty takie chwile.

00:03:38: kradłam wręcz te chwilę żeby usiąść przy komputerze i zapisać to wszystko, co mam w głowie.

00:03:45: Często pisałam nocami.

00:03:47: Pamiętam to że wracałam z pracy o godzinie dwudziesty i drugiej.

00:03:51: siadałam do komputera wyłączałam go trzecia czwarta w nocy.

00:03:55: tak wyglądało moje pisanie dopiero kiedy przyszła pandemia.

00:03:59: to był ten czas kiedy mogłam do tej powieści zasiąść tak bardziej i mocniej.

00:04:04: wtedy tak naprawdę też powstała chyba największa część tej książki.

00:04:07: I pisała ją pani od początku z przekonaniem, że nie wiadomo Czy zainteresuje się wydawnictwo i czy wydawności będzie chciało ją wydać?

00:04:15: Takie wątpliwości pojawiały się w pani głowie.

00:04:18: To nie były wątpliwości.

00:04:19: Ja tak naprawdę nic nie wiedziałam, ja tylko wiedziałem że chcę tę książkę napisać.

00:04:24: Chcę tą książkę komuś przekazać, komu się mu oddać żeby ktoś się nią zaopiekował.

00:04:29: jak to będzie wyglądało?

00:04:30: i nie miałam pojęcia dlatego że ja nie znałam żadnych wydawnictw oprócz tego że sama jestem czytelniczką.

00:04:36: kupuję książki wiem jakie wydawnictwa je wydają ale nie...to nie było.

00:04:40: także ja coś znałem, wiedziałam co mam z tym zrobić działałam zupełnie po omacku i kiedy wysłałam Propozycje wydawniczą do wydawności właśnie narzuconą nazisty.

00:04:52: To oczywiście wśród tych wydawnictw, jednym z nich było najważniejsze dla mnie.

00:04:56: Czyli wydawnictwo filia, które tak naprawdę odezwało się do mnie już po kilku dniach.

00:05:00: Oni tę książkę od razu zauważyli za co jestem niesamowicie wdzięczna losowi i oczywiście nasza wspaniała współpraca trwa do dzisiaj.

00:05:08: Chciałabym

00:05:09: się pani zapytać o to, co działo się później?

00:05:12: Czyli dwa tysiące dwadzieścia jeden to była narzeczona nazisty i to wszystko, co się wydarzyło.

00:05:16: takie zaskoczenie, ale później kolejne książki dwa tysięcy dwudziesty drugi to już dwie czyli Siła Kobiet Świat na nowo, dwa tysiące dwudziesty trzeci kolejne trzy pozycje.

00:05:27: Dwa tysiąca dwudziesty czwarty też kolejne dwie no i dwa tysięcy dwadzieścia pięć następny dwie kolaborantka i ostatnia najnowsza Lena.

00:05:35: to był taki nagły też przypływ inspiracji.

00:05:37: czy miała pani te pomysły już gdzieś spisane?

00:05:40: Ja nie mam tych pomysłów spisanych.

00:05:41: to są nagłe przypływy inspiracji jak to pani pięknie ujęła.

00:05:45: wygląda to tak że kiedy kończę książkę to tak naprawdę następuje u mnie coś takiego Po pierwsze pożegnanie się z bohaterami.

00:05:53: trwa to dość długo.

00:05:54: To jest u mnie naprawdę taki długi proces, ja nie mogę się rozstać z tymi moimi bohakterami i bardzo się do nich przywiązuje.

00:06:02: Później przychodzi taki moment, taki etap kiedy jest taka kompletna pustka w mojej głowie – nie ma nic.

00:06:09: To chyba ten czas, kiedy potrzebuję odpocząć, odreagować, zrzucić sobie te historie... które gdzieś tam spisuje i później nagle przychodzi do mnie coś nowego.

00:06:19: To naprawdę się dzieje samo, ja nad tym nie siedzę, nie myślę, nie próbuję w żaden sposób gdzieś tam wyciskać z siebie coś co by tu nowego napisać.

00:06:29: te historie przychodzą do mnie same i to w takich różnych dziwnych momentach gdzie nawet bym się tego nie spodziewała.

00:06:35: Owszem mam jakieś tematy, które sobie zapisuję jeżeli coś mnie szczególnie interesuje i tak sobie myślę że chciałabym gdzieś tam kiedyś o tym napisać, rozwinąć to w jakiejś powieści.

00:06:47: Ale to są takie jakby tematy.

00:06:50: na wszelki wypadek jeśli się okaże że nagle stracę te swoje inspiracje i nic mi nie będzie przychodziło do głowy.

00:06:57: Do tej pory jest tak, że każda z tych książek która się pojawiła Każda była oczywiście inspirowana czymś zupełnie innym, ale to przychodziło do mnie z Nienacka.

00:07:07: Ja tego nie planowałam miesiącami tygodniami... Czyli

00:07:10: nie ma pani takiego wielkiego zeszytu w szufladzie?

00:07:14: Nie absolutnie!

00:07:15: To jest coś co się gdzieś tam dzieje i ja nawet nie umiem nad tym zapanować.

00:07:20: tak naprawdę I to jest chyba najpiękniejsze że ciągle mam jakąś taką ogromną potrzebę twórczą.

00:07:26: Inspiracją najczęściej jest dla mnie współczesność.

00:07:28: To co się gdzieś tam dzieję wokół mnie chodzi, interesuje i nagle przychodzą do mnie takie rzeczy, których chcę spisać.

00:07:35: I sobie je tylko przekładam na karty historii.

00:07:38: Ale

00:07:38: powiedzmy też dla osób które nie wiedzą że są to wszystko powieści historyczne obyczajowe.

00:07:44: jest są tam wątki też romantyczne ale one są mocno osadzone w historii i ta historia ten rys czasu w których się dzieją jest bardzo skrupulatny.

00:07:54: a to dlatego że jest pani historykiem z wykształcenia.

00:07:57: tak jestem historykiem zwykształceniem rzeczywiście jest moją pasją.

00:08:01: Jeszcze wracając do pani tego głośnego debiutu, który namieszał to w jednej recenzji przeczytałam.

00:08:07: tak oczywiście książek o tematyce wojny jest wiele.

00:08:10: wśród nich znajdziemy mnóstwo romansów z historią w tle.

00:08:13: powieść Barbary Wysoczańskiej jest na tyle wyjątkowa że nie będziecie umieli oderwać się od lektury i nie zapomnicie jej jeszcze długo po przeczytaniu.

00:08:21: To naprawdę piękna historia o miłości walce tęsknocie cierpieniu poruszająca realizmem toczących się wydarzeń momentami przytłaczając nienawiścią i cierpieniem, ale również wzruszająca i emocjonalna.

00:08:33: chyba rzeczywiście wszystko się zgadza.

00:08:35: Ja też pisałam tę książkę z ogromnymi emocjami i starałam się ją pokazać z wyczuciem i subtelnością, to nie jest łatwe bo przedstawić czasy wojny, brutalne czasy naprawdę trzeba się troszeczkę nagimnastykować i dać z siebie bardzo dużo żeby jeszcze wyciągnąć z tego jakąś wrażliwość i subtelność a wydaje mi się że w tej powieści udało mi się to naprawdę bardzo dobrze.

00:09:03: Supermocne.

00:09:04: Słuchają państwo pod kasturadia Poznań.

00:09:07: Barbara

00:09:07: Wysoczańska, autorka bezcelerowych powieści.

00:09:11: Spotykamy się w programie supermocny.

00:09:13: takim wspólnym mianownikiem pani książek jest nie tylko ta historia w tle i ten kontekst historyczny ale także właśnie historię kobiet które są tak jak pani powiedziała na wskroś uniwersalny mimo tego że osadzone w trochę innych czasach niż dziś.

00:09:30: Tak, przede wszystkim kobieta.

00:09:32: Dlaczego?

00:09:33: To wynika z wielu aspektów.

00:09:35: Przede wszystkim chyba z tego powodu że wiemy przez dekady tak naprawdę historia zapominała o kobietach.

00:09:42: nie mówiono o tym w jaki sposób one dane momenty historii przeżywały jak one wówczas funkcjonowały jak żyły jak walczyły jak próbowały przetrwać.

00:09:54: Zupełnie ta historia była przemilczana, kobiety były spychane na margines społeczny.

00:09:58: Nie mówiąc już oczywiście o tym że przez wiele wieków wiemy o tym.

00:10:03: nie miały praktycznie żadnych praw i były tylko i wyłącznie redukowane do roli matki żony służącej.

00:10:09: A ja chcę opowiadać o kobietach, pokazywać w moich książkach, że one nie powinny być marginalizowane.

00:10:16: Bo one podobnie jak mężczyźni uczestniczyły w historii miały swój naprawdę ogromny wkład.

00:10:22: to jak wygląda nasza rzeczywistość dzisiaj?

00:10:25: Szczególnie dzisiaj!

00:10:27: Dlatego piszę o tych kobietch.

00:10:28: Staram się pisać o ich trudach słabościach i dokonaniach.

00:10:32: O wszystkich życiowych ścieżkach które musiały bardzo często przejść.

00:10:37: samotnie wydawały sobie rady, to były naprawdę wielkie siłaczki.

00:10:42: Dlatego chcę o tym pisać i wiem że nam kobietom takie historie też są potrzebne bo my też czerpiemy z tego w jakiś sposób siłę otuchę, nadzieję i też jest wtedy łatwiej rozwiązywać bardzo wiele codziennych problemów.

00:10:58: Nagle też może przejść takie olśnienie, że to nie kobiety dziś zaczynają głośno mówić o pewnych problemach.

00:11:03: Tylko tak było zawsze tylko nie zawsze się o tym

00:11:05: mówiły.

00:11:05: Oczywiście, że tak było zasz... Zawsze historia jest spisywana tylko i wyłącznie z punktu widzenia mężczyzn.

00:11:11: Natomiast to nie jest tak, że kobiety znikały z powierzchni ziemi i ich nie było, tak?

00:11:15: I były.

00:11:15: tylko role służebną miały.

00:11:17: Tak

00:11:17: one cały czas były nawet jeżeli były spychane gdzieś tam właśnie na margines żyły w cieniu.

00:11:23: to one naprawdę robiły bardzo dużo.

00:11:26: Cieszę się, historia już zaczęła w końcu o tym mówić.

00:11:29: Mówi się nawet, że jest herstoria czyli w końca wyciąga się tą rolę kobiet i się o tym mówi głośno.

00:11:36: to jest bardzo dobre i bardzo potrzebne społeczeństwu więc ja również chcę pisać o tych kobietach jak najwięcej.

00:11:43: mamy tutaj książkę i mam ją przed sobą siła kobiet mimo tego ,że jest to osadzone właśnie w epoce.

00:11:49: no to porusza uniwersalne tematy też o których pani mówiła, które przypominają nam też o tej walce kobiet.

00:11:55: No i też pojawiają się różnego rodzaju symbole.

00:11:58: tam w tej książce pokazuje się też symbol czarnej parasolki.

00:12:02: Tak oczywiście to jest taki dość ważny symbol jeżeli chodzi o naszą kulturę emancypacyjną feministyczną.

00:12:10: To jest oczywiście legenda mówiąca o tym jak ta grupa feministek poszła pod wille Józefa Piłsudskiego.

00:12:18: była wtedy Obrzydka pogoda, więc one oczywiście miały przy sobie parasolki i tymi parasolkami zaczęły uderzać w okiennice Wili Piłsudskiego.

00:12:26: Dlaczego to robiły?

00:12:27: Dlatego że chciały go szybciej skłonić do tego żeby nadał kobietom prawa wyborcze.

00:12:34: Obiecał, że to zrobi.

00:12:35: One już powoli traciły cierpliwość.

00:12:38: Dlatego się zebrały poszły i udało im się tak jakby no wyciągnąć od niego te prawa wyborcze, tak?

00:12:47: I dlatego jest to symbol.

00:12:48: ta parasolka jest właśnie symbolem pokazująca, że w momencie kiedy kobiety już naprawdę tracą cierpliwość, kiedy domagają się czegoś bardzo mocno chcą być wysłuchane to wychodzą z tą czarną parasolką po to żeby stukać nimi te okiennice które nie chcą się otworzyć ale w końcu się otwierają.

00:13:07: Wiele wymiarów tej powieści, które pani serwuje swoim czytelnikom i nowym czytelnikom mają ale chciałabym spytać czy na spotkaniach autorskich pojawia się wielu mężczyzn?

00:13:17: Nie, nie ma rzeczywiście wielu czytelników.

00:13:20: Zdarzają się czytelnicy na moich spotkzeniach, ale wiem że panowie czytają moje książki ponieważ dostaję od nich informacje zwrotne.

00:13:28: Panowie do mnie piszą komentują moje książky dzielą się wrażeniami i wiem że tych czyteltników jest naprawdę coraz więcej.

00:13:36: bardzo mnie to cieszy bo to nie są książki wyłącznie dla kobiet.

00:13:39: ja w ogóle nie lubię takiego

00:13:42: podziału literaturze kobiecej.

00:13:44: Nie lubię takiego podziału, że co się z literatruą kobiecą?

00:13:47: a coś jest z literaturą męską?

00:13:48: bo ja nie chciałabym żeby ktoś mi powiedział ,że ja nie mogę czegoś przeczytać bo to jest wyłącznie dla mężczyzn tak?

00:13:54: Ja czytam wszystko co mi wpadnie w ręce i co mnie interesuje.

00:13:58: i podobnie nie chciałbym żeby jakiś mężyczyzna poczuł że nie może tego przeczytać bo mojej książki są literaturą kobietą absolutnie!

00:14:07: To są książki dla wszystkich.

00:14:09: Owszem, one gdzieś tam rzeczywiście mocniej mówią o kobietach.

00:14:12: Ale to nie znaczy że panowie mężczyźni mają takich książek nie czytać.

00:14:18: może w czymś im to pomoże?

00:14:20: Może bardziej będą potrafili zrozumieć kobiety poprzez właśnie czytanie takich książек.

00:14:26: A wiem, że tak jest.

00:14:27: dlatego naprawdę szczerze zachęcam żeby jak najwięcej panów sięgało po mojej powieści.

00:14:32: Zresztą jeżeli chodzi o siłę kobiet Mój mąż kiedyś powiedział, że to jest książka którą każdy mężyczyzna powinien przeczytać.

00:14:38: Ale chciałabym wrócić jeszcze do tego, co się działo w pani życiu przed wydaniem pierwszej książki.

00:14:43: Bo nie ukrywam, że szukając informacji o pani muszę przyznać, że jest pani bardzo tajemniczą autorką.

00:14:49: W czasach, w których pisarze, pisarki już są osobami publicznymi trochę celebrytami znaleźć jakiekolwiek informacje o pani życiu prywatnym jest

00:15:00: trudno.

00:15:01: Ja bardzo chronię moje życie prywaturne i pewnie... Z tego to wynika.

00:15:05: Ja bardzo lubię pisać i bardzo lubiem mówić o moim pisaniu, natomiast nie lubię mówić om moim życiu osobistym.

00:15:12: Jest to jakaś taka moja enklawa, miejsce do którego mogę się schować, schronić.

00:15:17: Ja tego bardzo potrzebuję.

00:15:19: Tyle ile chcę powiedzieć i mogę powiedzieć... To oczywiście mówię!

00:15:24: Zdradzam to że od dziecka pisałam, że zawsze gdzieś tamto pisanie mi towarzyszyło natomiast ja nigdy nie miałam możliwości żeby coś z tym pisaniem zrobić.

00:15:35: Pochodzę z małego miasta.

00:15:36: urodziłam się w Nowej Soli.

00:15:37: tam spędziłam większość życia I zawsze miałam takie poczucie jeżeli ktoś pochodzi z prowincji, to nie jest mu dane coś takiego jak... pisarstwo, tak?

00:15:47: Dla mnie naprawdę przez bardzo długi czas pisarz kojarzył się z kimś absolutnie wyjątkowym.

00:15:54: Kto musi być pochodzić też z wyjątekowego miejsca... A

00:15:58: teraz jak już nie jest?

00:15:59: Teraz już się pani tak nie kojarzę?

00:16:00: Nie!

00:16:01: Teraz już nie.

00:16:01: Teraz już absolutnie nie mam takiego myślenia i nawet mówię kobietom na spotkaniach autorskich w mająch miejscowościach jeżeli macie coś do przekazania.

00:16:09: Jeżeli chcecie to zrobić to to róbcie, nie wstydźcie się, nie bójcie bo ja naprawdę przez długie lata się tego ba... mi wstydziłam.

00:16:17: Ta odwaga do wyjścia, wyjście do ludzi jest naprawdę bardzo ważne i to nie ma znaczenia czy się urodziłaś w Warszawie czy się urudziła się w niewielkiej miejscowości.

00:16:27: jeżeli masz coś wartościowego do przekazania to ważne jest to żeby robić to.

00:16:32: natomiast ja moje życie prywatne gdzieś tam chronię.

00:16:36: staram się zostawiać to dla siebie chronię moje dzieci?

00:16:40: uważam że tak naprawdę chyba nie.

00:16:42: nie jest to za bardzo czytelnikom potrzeb.

00:16:45: Ja się cieszę, że mają moje książki.

00:16:47: Że je kochają czytają i tyle ile jestem w stanie im dać, tyle daje moim czytelnikom.

00:16:52: A w

00:16:52: tych książkach też znajdziemy fragmenty pani?

00:16:55: Trudne pytanie.

00:16:56: Ja uważam, że nie.

00:16:57: Natomiast pierwszymi moimi czytelniczkami są moje dwie siostry i one zdarza się, że gdzieś znajdują takie momenty w moich książkach, które są albo autobiograficzne, albo gdzieś nawiązują do naszej rodziny.

00:17:13: Ja tego nie widzę!

00:17:14: One to dostrzegają.

00:17:16: One widzą te podobieństwa i często mi o tym mówią.

00:17:19: One w ogóle uważają, że moja pierwsza bohaterka Hania Wolińska z narzeczanej nazisty jest podobna do mnie, coś dla mnie zadziwiające bo na pewno nie tworzyłam tej postaci w taki sposób żeby ją do mnie upodownić.

00:17:31: Natomiast one twierdzą że tak jest.

00:17:33: rzeczywiście.

00:17:34: więc być może ale ja nigdy nie mam takiego zamiaru żeby tworzyć coś ze swojego życia z życia mojej rodziny.

00:17:41: nawet książka Światna Nowo którą dedykowałam moim dziadkom i która dzieje się w moim rodzinnym mieściem nowej soli nie jest książką o mojej rodzinie.

00:17:51: Czyli dementujemy.

00:17:52: To wszystko chociaż poszukiwać zawsze można, to też jest taki smaczek?

00:17:55: Zawsze można oczywiście.

00:17:57: Wydaje mi się że chyba autor nie jest w stanie tak naprawdę też zupełnie wyzbyć się tego co gdzieś tam ma w sobie, tak?

00:18:04: A kiedy myślała Pani o swojej ścieżce zawodowej po studiach historycznych, to o czym Pani myślało?

00:18:09: Szczerze powiedziawszy ja już w ogóle nie pamiętam jak to było.

00:18:11: Ja studia skończyłam...

00:18:13: To było całkiem

00:18:13: niedawno!

00:18:13: Ja studias kończyłam dwadzieścia lat temu, to był trudny czas.

00:18:18: Trudny czas na rynku pracy, czas dla młodych ludzi do tego, żeby w ogóle gdziekolwiek z czymkolwiek wystartować.

00:18:25: Jedyne co wiedziałam to, że nie chcę być nauczycielką i nigdy tą nauczycją lubiłam.

00:18:28: A czyli właśnie chciałam się spytać czy to był taki pomysł na życie, żeby jednak uczyć historię?

00:18:35: Nigdy nie miałam takiego pomysłu na życie.

00:18:36: ja tak naprawdę studiowałam historię z pasji.

00:18:39: Ja kocham historii, ja chciałam sie dowiedzieć więcej, ja chciałam wiedzieć jak należy się tą historią zajmować, jak się ją bada.

00:18:46: Ja się tego wszystkiego nauczyłam i mi to bardzo pomaga wpisać powieści, natomiast zawodowo historią się nie zajmowałam i nie zajmuje.

00:18:55: To w

00:18:56: jakiej branży pracowała pani Natacja?

00:18:57: Branż

00:18:58: jubilerskiej przez trzynaście lat!

00:18:59: To

00:18:59: piękna branża z kolei.

00:19:01: Tak to prawda.

00:19:03: I dzisiaj nie brakuje pani tego, bo rozumiem że nie da się połączyć bycia pisarzem w takim wymiarze jak dziś.

00:19:10: Bycia pisarką jedną z najbardziej znanych w Polsce która sprzedała setki tysięcy egzemplarzy swoich książek z pracą jednak w jubilerstwie.

00:19:20: Nie absolutnie mi tego nie brakuje, bo ja robię teraz to co wiedziałam że chciałam robić przez całe moje życie.

00:19:26: Spełniłam moje marzenie.

00:19:27: To jest moja miłość, moja pasja!

00:19:30: To jest najlepsza praca jaką mogłam sobie wymarzyć i ja nie chciałabym robić niczego innego.

00:19:34: A

00:19:34: kiedy pani sobie zdała sprawę?

00:19:36: I kiedy dotarła do pani taka myśl, że będzie pani musiała zostawić pracę na

00:19:40: dacie?

00:19:41: Bardzo szybko.

00:19:41: jak tylko się gdzieś tam uświadomiłam sobie, że narzyszczona odniosła sukces to ja już wiedziałam, że chcę pisać zawodowo.

00:19:49: A moja praca nie pozwalała mi skupić się na pisaniu tak bardzo jak chciałabym to zrobić.

00:19:55: Więc tą decyzję, że ja chcę się zajmować tylko pisaniem podjąłam naprawdę bardzo szybko.

00:20:00: To było kilka miesięcy od debiutu.

00:20:02: Bałam się!

00:20:03: Bo to był taki skok na bardzo głęboką wodę.

00:20:06: Ja nie wiedziałam czy coś się uda.

00:20:08: Pamiętam moje rozmowy z mężem, który mnie tak naprawdę w tym wspierał.

00:20:12: powiedział dobrze, zróbmy to przejdziemy przez to razem.

00:20:14: jak coś się nie uda to razem będziemy te błędy gdzieś tam później korygować i próbować sobie w życiu radzić.

00:20:20: ale ja tego nie żałuję.

00:20:22: To był skok nad bardzo głępką wodę.

00:20:24: Dlatego absolutnie nie żałuję.

00:20:26: Ale udany, bo mówiła pani o tym że pisała pani już od zawsze w swoim życiu... Co Pani pisała?

00:20:32: I gdzie

00:20:32: to trafiało?

00:20:33: Mnóstwo rzeczy pisałam.

00:20:34: Ja pisałem już jako małe dziecko, jak tylko się nauczyłam pisać!

00:20:37: To ja już pisałam, już moja wyobraźnia gdzieś tam funkcjonowała w taki sposób że musiałam to wszystko z siebie wyrzucić poprzez pisanie.

00:20:43: Czyli co dzienniki i

00:20:44: pamiętniki?

00:20:45: Tak!

00:20:45: Pisałam...pisałam pamiętniki, pisaalam opowiadania, pizałam nawet całe książki Już jako nastolatka później jako młode kobieta, jako studentka Jako młoda matka.

00:20:56: Ja wpisałam bezustannie Tylko wszystko to gdzieś tam lądowało do szuflady.

00:21:01: Ja nic z tym nie robiłam, bo... Nie miałam odwagi cokolwiek z tym robić!

00:21:05: A dzisiaj pani trochę żałuje?

00:21:06: Nie, był taki moment kiedy myślałam sobie że mogłam to zrobić już dwadzieścia lat temu.

00:21:13: Że mój debiut mógł być dawno temu ale z perspektywy czasu ja trafiłam na tak wspaniałych ludzi którzy tak doskonale zajmują się opiekują się moimi książkami że nie wiem czy dwadziście lat temu rzeczywiście również trafiłabym na takich ludzi.

00:21:28: więc cieszę się tym co mam teraz bo to jest uważam najlepszy czas dla mnie zawodowy dla mnie jako autorki.

00:21:36: Nie chciałabym absolutnie nic zmienić.

00:21:37: A co sobie pani myślała, kiedy pojawiały się w pani głowie takie myśli, że mogłabybym być pisarką zawodową za dwadzieścia lat temu?

00:21:45: Dwadzieście lat temu nie myślałam o tym... W ogóle

00:21:48: tak!

00:21:49: Nie, w ogóle o tym nie myślałam.

00:21:51: Naprawdę pisałam ponieważ robiłam to w sposób naturalny.

00:21:54: dla mnie zawsze pisanie było jak oddychanie ale nigdy nie myślełam że mogłabym zostać pisarką.

00:22:00: O tym że chciałaby napisać książkę dla czytelników naprawdę uświadomiłam sobie bardzo późno bo to już było tak... dużo.

00:22:08: po trzydziestce urodziłam już drugą córkę i to wtedy nastąpił ten moment kiedy stwierdziłam, że skoro ja tak ciągle piszę no bo pisze pisze i pisze.

00:22:17: To może warto byłoby jednak napisać coś co, co można by pokazać ludziom czytelnikom szerszemu gronu?

00:22:24: Bo tak naprawdę nikt nie wiedział, że ja piszę oprócz mojej najbliższej rodziny mąż siostry mama tata.

00:22:30: nikt więcej nie wdział ,że ja pisze.

00:22:32: wszyscy byli zdumieni kiedy ukazała się moja debiutantska

00:22:36: książka.

00:22:36: nikomo panie nie zdradziła Nikomu,

00:22:38: ja.

00:22:38: i to nawet nie wynikało z tego że nie wiem jakaś tak że ja nie chciałam zdradzić.

00:22:43: Ja się tego wstydziłam.

00:22:44: naprawdę ja się wstydiłam tego że ja piszę bo miałam takie przyświadczenie bardzo długo że pisasz.

00:22:50: to jest ktoś wyjątkowy a ja nie czułam się absolutnie nikim wyjątekowym.

00:22:54: A dzisiaj już się pani czuje?

00:22:56: Tak.

00:22:56: Dzisiaj się czuję wyjątkowa, ale to tylko z tego względu że wiem, że wykonuje wyjątekową pracę i wiem, ze moim pisaniem sprawiam radość bardzo wielu osobom.

00:23:06: bo to widzę ludzie do mnie piszą.

00:23:09: To jest wyjątakowe.

00:23:10: No nie mogę mówić, że nie Bo wiem ,że tak jest.

00:23:14: Co pani mówi właśnie kobietom na spotkaniach autorskich?

00:23:17: Bo pewnie pojawiają się te wątki pani kariery Tego jak ona się zaczęła co się działo wcześniej są ciekawe dopytują.

00:23:24: Tak, dopytują bardzo często.

00:23:26: Jak to się stało?

00:23:27: Skąd ja znalazłam w sobie odwagę?

00:23:29: Bo naprawdę musiałam znaleźć w sobie oddwagę.

00:23:32: No cóż... Cóż ja im mogłam powiedzieć tylko to że tak na prawdę sama w sobie znalazałam tą odwagę.

00:23:37: Nie miałam nikogo kto by mnie poprowadził za rękę, tak przysłowiową.

00:23:41: Kto był gdzieś tam nie pchnął mocniej i powiedział ZRUPTO!

00:23:44: Ja to wszystko przerabiałam sama ze sobą.

00:23:47: Czyli chyba ważne jest to, żeby słuchać siebie tego wewnętrznego głosu, który krzyczy.

00:23:52: Bo on nam bardzo często krzyaczy tylko my nie raz nie chcemy go słychać.

00:23:55: No ale czasami też może występować taka obawa.

00:23:58: Ono miała pani taką stabilną pracę ciekawą.

00:24:00: A

00:24:01: jednak zaryzykowałam.

00:24:02: Ta moja potrzeba do tego, żeby robić to co naprawdę uwielbiam... kocham była tak ogromna, że byłam w stanie no zaryzykować utratę pracy.

00:24:12: To była ogroma odwaga chyba jest tym odważną osobą.

00:24:15: Teraz jest tak, że nadrabia pani.

00:24:17: jeśli chodzi o pisanie książek to wszystkie lata których pani nie wydawała czyli tych pomysłów jest tyle, że nie skończą się przez najbliższe dziesięć lat?

00:24:26: Nie wiem czy się nie skonczą przez naj bliższa dziesiąć lata ale rzeczywiście nadrabiam.

00:24:30: mam taką ogromną potrzebę pisania.

00:24:33: ona ciągle we mnie jest.

00:24:34: jakie są takie momenty?

00:24:36: czy jakiś czas nie pisze, bo mam dużo wyjazdów, dużo spotkań.

00:24:40: To ja szalenie za tym tęsknię!

00:24:41: Już marzę tylko o tym żeby usiąść do komputera i znowu móc wyrzucać z siebie to wszystko co mi gdzieś tam w tej mojej głowie buzuje a zawsze buzuję bardzo dużo.

00:24:50: Więc tak nadrabiam te wszystkie lata przez które nie mogłam czytelnikom pokazywać tego mojego pisania.

00:24:58: jak długo to potrwa?

00:24:59: Nie wiem... Ja trochę mam wrażenie że ja cały czas działam na bardzo wysokich obrotach.

00:25:03: Oby to się nie zmniejszyło, a jeśli się zacznie zmniejszać, to o by to nie nastąpiło bardzo szybko.

00:25:08: Ale mam dużo tych pomysłów!

00:25:10: To zawsze będą powieści historyczne?

00:25:12: Nie wiem... Nie mam pojęcia.

00:25:16: Do tej pory zawsze tak było, że tą naszą rzeczywistość przekładałam sobie właśnie na karty historii i zawsze każda moja powieść jest z historią w tle i to tło historyczne jest bardzo gdzieś tam mocno zaakcentowane.

00:25:30: Wynika to z tego, że kocham historię po prostu.

00:25:33: Marzę o tym żeby napisać inną książkę, żeby nie była typowo powieścią historyczną, żeby to było coś zupełnie innego.

00:25:40: ale narazie ciągle gdzieś tam w mojej głowie rodzą się się te historie, te opowieści z historią w tle.

00:25:46: Więc ja tak naprawdę zostawiam to... To co moja głowa mi gdzieś tam pokaże w przyszłości moje serce?

00:25:53: Tak będę pisać!

00:25:54: Zobaczymy co z tego wyniknie.

00:25:56: A już pani zaczęła pisať kolejną książkę?

00:25:57: Tak

00:25:57: oczywiście że tak.

00:25:59: Rzyminała to kilka tygodni, kilka miesięcy od tego jak ukazała się Lena.

00:26:05: To jest pani ostatnia książka w dwa tysiące dwudziestym piątym roku.

00:26:09: Rozumiem, że premiera nowej książki będzie dwa tys.

00:26:13: Na ten rok.

00:26:14: kalendarz pisarski już Pani zamknęła opowieścią Olenie Garlickiej, czyli polskiej malarce, która prowadzi ustabilizowane życie w Paryżu.

00:26:22: i tak to się wszystko zaczyna.

00:26:24: Ale to też jest opowieść o traumie, to też Czy ta ostatnia bohaterka pani książki, zawsze ta ostatnia jest potem tą, którą pani lubi najbardziej?

00:26:35: Nie nie.

00:26:35: Mam jedną taką bohaterkę, którą lubię wyjątkowo.

00:26:37: Która to

00:26:38: jest?

00:26:39: To jest Clara Tyszkowska sceny wolności i siły kobiet.

00:26:42: wystąpiła jako jedyna w moich dwóch książkach.

00:26:45: dlatego właśnie że ją wyjątekowo lubię przywiązuję się do moich bohakterów.

00:26:49: I rzeczywiście ta ostatnia to nie jest tak, że ja ją najbardziej lubię ale jest mi najbliższa.

00:26:54: w danym momencie Bo ciągle jeszcze jak gdzieś tam myślę o tej powieści Zastanawiam się, czy zrobiłam to dobrze.

00:27:02: Suma Summarum stwierdzam, że zrobiłam do dobrze bo nawet kiedy następuje etap redakcji to ja nic w książce nie zmieniam Tak jak ją napisałam.

00:27:10: tak ta książka zawsze zostaje.

00:27:11: Do tej pory tak było przynajmniej za każdym razem Ale myślę o tych moich bohaterach dość długo.

00:27:17: No ale teraz już jestem na innym etapie już przy nową książkę.

00:27:20: A kiedy się ukarzę?

00:27:21: Myślę, że na wiosnę w przyszłym roku

00:27:23: Czyli chwilę jeszcze przyjdzie nam poczekać, ale to jest ten moment żeby nadrobić zaległości jeśli Państwo mają bo jest tych książek przez cztery lata napisanych do przeczytania całkiem sporo.

00:27:34: To ostatnie pytanie, bo jesteśmy w programie super mocne.

00:27:36: ma Pani niesamowicie mocną, super energię Ale chciałabym się Pani zapytać jakie osobiście?

00:27:42: Według Pani są Pani super moce?

00:27:44: Pierwszą moją super mocą jest to że ja czerpie siłę z mojej rodziny.

00:27:49: To jest dla mnie najważniejsze.

00:27:50: Ja bez rodziny nie funkcjonowałabym.

00:27:52: i to nie chodzi tylko o moje dzieci, o męża.

00:27:55: ja w ogóle potrzebuję.

00:27:56: Potrzebuje moich sióstr, moich rodziców.

00:27:59: Cała moja rodzina jest dla Mnie bardzo ważna.

00:28:01: I ja wiem że jak oni są obok mnie a oni mnie bardzo mocno wspierają.

00:28:04: Oni mnie wspieraj na co dzień.

00:28:05: To jestem w stanie napisać wszystko.

00:28:08: tak naprawdę.

00:28:09: czyli z tego czerpie tak naprawdę największą siłę poza tym... czytelniczką, która czyta bardzo dużo i ciągle.

00:28:19: Ja też swoje supermoce biorę z książek.

00:28:22: Bardzo mało oglądam telewizji prawie wcale natomiast książki zawsze dodawały mi mnóstwo siły.

00:28:28: ja to samo mówię moim córkom czytajcie bo tam jest naprawdę mnóstwo odpowiedzi na wszystkie niemalże wszystkie problemy świata.

00:28:36: tam można znaleźć Każdą nie marzy odpowiedź.

00:28:39: Ja tak robię, nawet jeżeli mam jakieś gorsze momenty kiedy coś mi nie idzie to okazuje się że... Trafiam na taką książkę, która mi niesamowicie pomaga i to też jest moja super moc.

00:28:53: Wybiera pani też powieści historyczne czy raczej jeśli chodzi o tą drugą stronę czyli obycie czytelniczką to już są inne pozycje po które pani sięga?

00:29:02: Staram się wybierać powieście historyczne bo też chcę wiedzieć jak piszą inni pisarze ale nie czytam ich często.

00:29:11: To są gdzieś tam jakieś wybrane pozycje.

00:29:13: natomiast oprócz tego że czytam oczywiście mnóstwo prac... historycznych, mnóstwo pamiętników.

00:29:19: To jest dla mnie takie.

00:29:20: przede wszystkim to czytam oczywiście taką literaturę która sprawia mi przyjemność, która jest dla nie rozrywką czyli chyba jak większość czytam uczywiści kryminały.

00:29:30: lubię literatury obyczajową ale taką typowo współczesną literaturą obyczajową już tam bez historii.

00:29:36: Którą

00:29:36: książkę Barbara Wyco-Czańska nie swoją poleciłaby też naszym słuchaczom i słuchadkom?

00:29:41: Ostatnio czytałam bardzo, bardzo dobrą.

00:29:44: W sumie to skończyłam ją dosłownie na gorąco książkę mojego kolegi z wydawnictwa Marka Stellara.

00:29:51: jest to jego najnowsza powieść przeprawa.

00:29:54: świetny kryminał naprawdę świetnie napisany kryminal polecam.

00:29:58: Skończyła mi on Dosłownię Na Gorąco.

00:29:59: To polecamy Państwu serdecznie, tak jak polecamo oczywiście super mocne, które teraz może i skończyły się na antenie Radio Poznań ale będą mogli Państwo odsłuchać odcinka.

00:30:09: Na naszej stronie www.radiopoznanfm a za jakiś czas także w formie podcastu na Spotify'u.

00:30:15: Super Mocne dziś super mocną była Barbara Wysoczańska autorka pisarka autorka bez celerowych powieści ze sprzedażą książek liczonych w setkach

00:30:25: tysięcy.

00:30:26: Dziękuję bardzo.

00:30:28: Jeśli podobał się państwu ten odcinek podcastu, zachęcamy do obserwowania naszego kanału.

00:30:35: Dodania odcinka do swojej listy lub pozostawienia komentarza.

00:30:39: Zapraszamy też do słuchania programów Radio Poznań i na stronę www.radiopoznanefm.